every.single.thing จิ.ปา.ถะ

posted on 15 Dec 2010 10:58 by everysinglething

โลกกลมๆ แคบๆ ใต้ฝ่าเท้าเรานี้มีอะไรอยู่หลายอย่าง มากจนบางครั้งน่าตกใจ

โลกเราเต็มไปด้วยสิ่งของ ทั้งที่จับต้องได้ จับต้องไม่ได้ และต้องจับให้ได้

ลองมองไปรอบตัวดูเถิด ดินสอ แก้วน้ำ เก้าอี้ ปากกา ปากคน ไม้กวาด ตู้เย็น ก้อนเมฆ ไรฝุ่น กองฟาง และสถานีอวกาศนานาชาติ

รกมากเลยว่ามั้ย?

ลองเงี่ยหูฟังก็ได้ เสียงนกร้อง เสียงเครื่องปรับอากาศ เสียงกดปากกา เสียงจากปากคน เสียงก่อสร้าง เสียงน้ำเดือด เสียงลมพัด เสียงพัดลม เสียงรถวิ่งผ่าน เสียงเข็มนาฬิกากระดิก

รกไม่แพ้ภาพเลย

ทว่าหากใช้ความรู้สึกมอง เราจะพบว่ามัน "รก" กว่าภาพและเสียงมาก

คอรัปชั่น สงครามกลางเมือง ยาสีฟันหมด ทีวีไม่ชัด ไส้ดินสอหัก ภาษาวิบัติ ห้องข้างๆ ทะเลาะกัน ยุงกัดแข้ง ประตูปิดไม่สนิท โมเสกปิดทับบุหรี่ในภาพยนตร์ รองเท้ากัด ดารากิ๊กกัน ฯลฯ

มนุษย์ชอบเสพ...

จะเสพละครทีวี อินเทอร์เน็ต เทคโนโลยี ข่าวการเมือง หนังกลางแปลง อะไรก็ตามที่มนุษย์สามารถจะรับมาด้วยห้า (หรือมากกว่า) ประสาทสัมผัส

แต่การรับมานี้ย่อมมีอะไรติดมากับวัตถุนั้นด้วย

สิ่งนั้นคือความคิดเห็น

นอกจากคนเราจะเสพวัตถุแล้ว คนเรายังเสพความคิดเห็นอีกด้วย

เหมือนไป "ช้อปปิ้ง" เราชอบความคิดเห็นไหน อันไหนฟังดูเข้าที เราก็หยิบเอาความคิดเห็นนั้นมาเป็นของตัวเอง

ภาษาวิบัติไม่ดีนะ สื่อก. สื่อข. ไม่มีจรรณยาบรรณนะ นางเอกนั้นแอบคบกับพระเอกนี้นะ สส. นั่นทำบุญเอาหน้านะ เซ็นเซอร์ไม่เข้าท่านะ

พวกนี้น้อยครั้งนักที่เราจะคิดขึ้นมาเอง อาจเป็นเพราะมีคนคิดก่อนหน้าเราแล้ว ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องผิด

เรื่องนี้ไม่มีใครผิด

แต่บางทีถ้าเรามองจากอีกมุม โลกอาจจะสดใสขึ้น (หรืออาจจะแย่ลง ความคิดเห็นมีความเสี่ยง กรุณาศึกษาข้อมูลก่อนการตัดสินใจลงทุน)

บล็อกนี้ก็เป็นเหมือนกำแพง ตั้งไว้เพื่อเขียนความคิดเห็นของผม

ไม่ได้บอกให้คุณเห็นด้วย